سرزمين رو ياهـــــــــــــــــــــــــا
زندگي يعني ايمان...هنر...دوست داشتن و آزادي
نوری ناگهانی از شرق رو چیزای اطراف من رون میشه با گریه متعجب میشم از چرخش دور گلهای سرخ تو روی گلهای سرخ ما و متعجب میشم اگه این طلوع خجالتی همه چی رو گرم کنه مرده بی دین همه زنده به دین تو شدم روز اول با خود گفتم:در نهان به آنهایی دل می بندیم که دوستمان ندارند و در آشکارا از آنهایی که دوستمان دارند غافلیم شاید این است دلیل تنها بودن ما آری یادم امد...سالها بود می اندیشیدم برگهاي سبز و سر حالت زرد و خشك شده؟ نگاهت سرد و باراني شده پاييز؟ فردا ديروزبا هم دست به يكي كردند.دير.ز با خاطراتش مرا فريب داد فردا با وعده هايش مرا خوابكرد وقتي چشم گشودم امروز گذشته بود. ديگرش هرگز نخواهم ديد روز دوم باز مي گفتم ليك با اندوه با ترديد روز سوم هم گذشت اما بر سر پيمان خود بودم ظلمت زندان مرا مي كشت باز زندان بان خود بودم ان من ديوانه عاصي در درونم هاي و هوي مي كرد مشت بر ديوار مي كوفت روزني را جستجو مي كرد مي شنيدم نيمه شب در خواب هاي هاي گريه هايش را در صدايم گوش مي كردم درد سيال صدايش را شرمگين مي خواندمش بر خويش از چه بيهوده گرياني؟ در ميان گريه مي ناليد: دوستش دارم نمي داني؟! روزها رفتند و من ديگر من خود نمي دانم كدامينم ان من سرسخت مغرورم يا من مغلوب ديرينم؟! بگذرم گر از سر پيمان مي كشد اين غم دگر بارم مي نشينم شايد او ايد عاقبت روزي به ديدارم وقتي پرنده صبح رو شاخه مي شينه خورشيد خانم يه خوشه شبنم از گل مي چينه ابري ترين هوا رو تو چشم تو مي بينم شبا به زير بارون به ياد تو مي شينم و دل کندن هممثل پیدا کردن همان سنگ داخل دریاست .....
اینهمه غم ز کجا پیدا شد.....ناگهان ...؟!
یادم امد.......رویا ها به روی دوشم سنگینی میکرد..
خسته بودم از اینهمه رویای تلخ... نا فرجام....
یاری ام کردی تو.......فصل پاییز و شب باران بود........
راه نشانم دادی....
گفتی از خاطر دریا بگذر
پشت دریای خیال به جزیره میرسی
تا رسیدی انجا.....رویا ها را بر سر راه جزیره بنشان.....خود برگرد!!!
....تنها....! من
رفتم ... رسیدم...نشاندم...امدم.....!
رویا هایم را به امان جزیره رها کردم....همان کار که تو گفتی....چه بد کردم.........
نه یکبار.......
هزار بار رفتم و رسیدم و نشاندم و امدم.......!
و تو هر بار غریبانه تر از اغاز......نگاهم کردی.....
و تو شاید به صداقت زدگی های دلم خندیدی......
دیدم رو یا هایم را ...که هر غروب.....یکیشان از کنار لبهای ترک خورده ی ساحل
تن به دستان یخ اقیانوس نیستی ها میسپرد.......
می دیدم......... اما چه کنم که خسته بودم....!
جزیره ی رویا هایم.... از حریم پاک آن خاطره ها خالی شد.....
یکی از پس دیگری...دیگر بهانشان کمبود جا نبود......
خسته بودند.......!!!!
اخرین غروب بود..
داشتم میدیدم................
لحظه ی پایان اخرین رویا را....
چه معصومانه........!
من تکیه ام بر باد بود..... بی خبر...!
جزیره ام خالی شد......سوت و کور......
دلش گرفت...زانوان خیس اشکش را بغل کرد.....
با نگاهی بر من.....
آهی کشید و به دنبال رویا های خاموش رفت....
اهش دلم را ترساند......گفته بودند اه مظلومان زود بر عرش الهی برود....
منتظر بودم اما....
نه به این زودی ها......
عاقبت آه جزیره دامن روزگارم را گرفت....
و مرا به عمق باران و شب و پاییز داد.........وتو هم رفتی.....
من ماندم و روزگار بارانی......
کاش حرفت را نمی شنیدم......غریبه ی اشنا
| Design By : Night Skin |
بین نگاه هرزهي مردم سر تا پا دروغ
چه حالی داشت وقتی همه آرزوهاش مرده بودن
وقتی که دستای پلید، آبروش رو برده بودن
هیچکی نفهمید چی کشید
وقتی که مرگش رو میدید
توی هجوم نعرهها، هیچکی صداش رو نشنید
بدون دروغ نیست این حرفا، داره صحت
همهي ماها شدیم یه مار چار و سه خط
ماییم وارث درد، ماییم باعث مرگ
غیرت ایرونیها رو صاعقه زد
حرفا بحثا رفت رو اعصاب، شد کابوس بد
کمکم خواست به صدا در بیاره ناقوس مرگ
دختر ایرانی، ناموس تو! ناموس من!
چرا کاری کردیم خودش بره به پابوس مرگ
چطوری دلمون اومد با آبروی یك دختر
ما بازی کنیم که زندگیش بشه مختل
تو کنج اتاق تکیه داده اون تنها
خدا اشک رو به اون هدیه داده بود شبها
ولی حالا شب و روز، چشما تشنهي اشک
طوری که دیگه تموم شده بود چشمهي اشک
گفت به خدا «ای خدای من، فقط یه خواهش:
به من بگو همهي اینا فقط یه خوابه!»
ولی خواب نیست دخترک، بیدار بود
دخترک بازیچهي جماعت بیکار بود
بيمار شد از تهمتهای کثیف و نابجا
ای خدا، بده دختر رو از دسیسهها نجات
پس کجا رفته غیرت مردای این شهر شلوغ؟
تموم شهر پر شده از مردم سر تا پا دروغ
بیمار شد از تهمتهای کثیف و نابجا
ای خدا، بده دختر رو از دسیسهها نجات
تا به حال همچین بلایی سرت نیومده
که اگه بیاد، میگی «بلا از این بدتر اومده؟»
ولی کدوم ما، جامون رو گذاشتیم جاش
که ببینیم چی میکشه، ما هم بسوزیم پاش
کاش «یاس» میمرد همچین روزی نبود
که غیرت بمیره به دست یه خنجر عمود
خنجر به دست یکی بود، ما همکارشايم
که توی جهنم، ما هم با اون همبالشایم
خطاب به اون پسر که «چهقدر میتونی کثیف باشی؟
کاری که تو کردی، بدتر بود از اسید پاشی»
تو که حاضری خود رو بکشی واسه حسین
تو که محرم رو سیاه میپوشی واسه حسین
حسین گفت اگه دین نیست، باشیم آزادمرد
نه واسه یه سیدی کثیف کنیم بازار رو گرم
اون دختر، زحمتها کشید تا به شهرتی رسید
واسه لذت بردن از اسمش یه مهلتی بدید
گفتید «صحبتی جدیده
نوبت همینه»
با سرعتی عجیب
چه تهمتی زدید!
پس کجا رفته غیرت مردای این شهر شلوغ؟
تموم شهر پر شده از مردم سر تا پا دروغ
الکی تبصره نزن، خودتو تبرئه کنی
تو عقل داشتی، خود تو رهبر خودي
ولی دونسته خودت رفتی عقب گناه
پس بشین تو منتظر غضب خدا
ولی نه! ماهی رو هر وقت که از آب بگیری تازهست
پس بدون که راه برای برگشت، باز هست
باید راه بست به تبلیغ بیشتر
و سعی کرد برای تبدیل خویشتن
به انسان واقعی با همهي صفات
باانصاف و واقعبین، حاضر واسهي دفاع
میگم به اونایی که واسه باقی حق تشنهن
«شک نکن! تو همین حالا سیدی رو بشکن
